Etten 3 sluit in stijl af

Etten 3 sluit in stijl af

Zondag 14 mei: de 1e Ettense molenfair, tevens tijd om onze moeders weer te verwennen en het weekend van dé ontknoping: wie zou de gemeentelijke schutterskoning worden? Daarnaast werden als bijzaken ook de laatste speelronde in de eredivisie afgewerkt en mochten de mannen van het 3e aantreden voor hun laatste wedstrijd tegen Zelhem 4.

Nu zult u denken: de naam Zelhem is toch niet de originele benaming voor de nederzetting rondom “de smoks”? Juustum, in een oorkonde uit het jaar 801 was voor het eerst sprake van “Sale hem”.  De herenuitverkoop is in de loop der jaren echter verbasterd tot Zelhem.

In week 19 van het jaar van de Haan passeerden weer diverse nieuwtjes de revue. Zo oordeelde de Centrale Raad van Beroep dat een vrouw terecht is gekort op haar bijstand aangezien ze weigerde haar boerka af te doen tijdens het zoeken naar werk in een kledingwinkel. Winkelketen Boerka Binkie was niet bereikbaar voor commentaar. Op donderdag bereikte Ajax billenknijpend met de hakken over de sloot de finale van de Europa League in Stockholm (of toch Cardiff?) en reisde Tommy voor liefdadigheidswerk met de Moeder Teresastichting af naar Roemenië. Op zaterdag werd tijdens het veteranentoernooi afscheid genomen van onze “Hansie” en was Niek R. lichtelijk teleurgesteld over de behaalde 11e plek van OG3NE op het Eurovisie Songfestival in het altijd feestelijke en bruisende Kiev.

De weergoden waren ons vandaag goed gezind en bij het krieken van de dag verzamelden de mannen van het 3e zich – vergezeld door de alcoholdampen van de avond ervoor – op het voetbalveld. Coen was wegens privéomstandigheden afwezig, evenals Niek W. en Pim was uitgeleend aan het 4e. De gezusters Yanni en Tini arriveerden rijkelijk laat, maar kregen het voordeel van de twijfel. Daar er ook een middagprogramma was gepland met enkele welnessactiviteiten was een aantal lieden al vroeg in de weer om voorbereidingen te treffen. Onder de bezielende leiding van Tim had Boet zich in alle vroegte opgeofferd om de hot tub op het voetbalveld te plaatsen en Rob P. had op eigen houtje hout geregeld. Thijs Bus mocht als onderdeel van het inwerkprogramma de boel opstoken. Gezien zijn longinhoud was er aan zuurstof geen gebrek. Later meer.

Bij aankomst in Zelhem bleek het gemis om Tommy toch groter dan gedacht: we waren de spelerspassen vergeten. Zo blijkt maar weer dat iemand waarop je kunt bouwen onmisbaar is. Gelukkig was de scheidsrechter – met een heuse klassieke Mario van der Ende-uitrusting – de beroerdste niet en werd ons een retourtje Etten bespaard.

In de kleedkamer was het woord aan Chiel om de gouden schoen uit te reiken. Logischerwijs ging de gouden schoen niet naar onze topschutter Boet met zijn 63 goals, maar naar niemand minder dan Jozef; onze houterige, maar onmisbare kleerhanger. Warme woorden vielen hem ten deel en een hevig ontroerde Jozef kon enkel nog het woord “bedankt” over zijn lip krijgen. Enfin, le moment suprême c’est arrivé: lötjes trekken. Traditiegetrouw wordt er bij de mannen van het 3e niet alleen in de sinterklaastijd en onder de dekens, maar ook bij de laatste competitiewedstrijd getrokken. Marc had thuis de loterij zorgvuldig voorbereid en de cap van Yannick kon dan ook stante pede gevuld worden met lootjes waarop diverse posities op of naast het veld stonden vermeld.

Als een gifbeker ging de pet rond in het gezelschap en het lot hing als het zwaard van Damocles boven de gespannen snuutjes. Hilariteit alom toen Tinus op de rechtsbackpositie mocht aantreden, Tim de eervolle taak had om te vlaggen, Sjoerd met een stief rechts been op linksmid mocht beginnen, Niek R. met een neusje om te scoren mocht spitsen en Jozef als Torwart mocht floreren, om zomaar wat rollen te benoemen. Jozef hees zich daarom in de op de groei gekochte plofbroek van onze goalie waar Mari van der Ven zijn vingers bij af zou likken.

Zo toog het bonte gezelschap naar buiten om de warming-up te starten. Om half 10 werd afgetrapt op de Zelhemse savanne. Tinus – gehuld in een Michelinpop-outfit – stal toch wel de show en de harten van velen. Ondanks onze fantasieopstelling hadden we een over(ge)wicht in het veld en werden er enkele aanvallen op touw gezet. Na 20 minuten kon Jens het niet langer aanzien en besloot op de plek van Sjoerd te gaan voetballen die even later Bas wisselde om op de rechtsbuitenpositie te voetballen. Marc Z. verkoos de positie van Niek R. en ging spitsen.

Ondertussen moest Jozef als keeper meters maken om de bal over de zijlijn in veilige haven te brengen waardoor hij meer meters aflegde dan Tinus in het gehele seizoen. Het wapengeschut van Zelhem was minimaal en na een half uur tekende Rob P. met een bekeken schot voor de 0-1. Met enkele cornerballen waren de groen-witten nog dicht bij de 0-2, maar het mocht niet baten. Sjoerd was nog het dichtst bij de 0-2 met zijn schot op de paal, maar met zijn halve wintersportnagel kwam hij net een halve nagel te kort.

In de rust werd er wederom geloot: Rob P. mocht zich nu in de drollenvanger hijsen om het hok te verdedigen, Niek R. mocht opnieuw spitsen en Yannick kreeg een déjà vu toen hij net als vorig jaar met de vlag in de hand meters langs de zijlijn mocht maken. Het gouden spitsentrio Jens, Niek R. en Sjoerd kon geen potten breken en eindigde dan ook uiteindelijk gebroederlijk in de veldabri. De 2e helft was het vooral eenrichtingsverkeer richting de doelverdediger van Zelhem waarop Rob P. besloot zijn achterwerk te benutten en vogels te tellen. Yannick, Marc en Tim Z. mochten nog even ballen en Tim v.A. werd Linienrechter. Kansen genoeg, maar toch was het Jozef – koud in het veld – die de beslissende 0-2 maakte. Uniek, 2 doelverdedigers die de enige goals in een wedstrijd maken. Na het eindsignaal waren we een ervaring armer en een illusie rijker, want we hadden toch heel behoorlijk gevoetbald.

Op naar Etten waar een heerlijke verwarmde hot tub, enkele koude goudgele rakkers en de catering op ons stonden te wachten. Zo konden we ons in alle rust voorbereiden op dé ontknoping van de eredivisie en de wedstrijd van het 1e tegen Páánerden. Eén iemand had echter geen rust in de kont en zat in zak en as. “Immer lacht” ging even niet op, want Sjoerd was zijn mobiel kwijtgeraakt. Een ritje naar Zelhem leverde niet het gewenste resultaat op en dus keerde hij geshockeerd en teleurgesteld terug naar Etten. Onderwijl had Tim als ware aanvoerder de bühne betreden en werden de sponsoren en de leiding – nu nog enkel vertegenwoordigd door Marc – bedankt en voorzien van een bierpakketje. Tim – crea bea als hij is – had een creatieve oplossing gevonden door de gezichten van Tommy en Niek W. op maskers na te maken. Tinus en Harry namen de dankbare taak op zich om het masker voor te binden hetgeen een vermakelijk schouwspel en een als twee druppels water gelijkende beeltenis opleverde.

Tim pakte opnieuw de hoofdrol door digibeet Sjoerd erop te wijzen dat een iPhone gevonden kan worden met de app “zoek iPhone”. Nadat gebruikersnaam en wachtwoord waren ingevoerd, geschiedde hét wonder van Etten: de mobiel bleek per ongeluk in de jaszak van leider Marc te zijn verzeild geraakt. Gevolg: een dolblije grens en Bernadette van Lourdes mag gaan genieten van haar pensioengerechtigde leeftijd, want een nieuw bedevaartsoort is geboren waarbij het Loudesbad ingeruild kan worden voor de hot tub.

Nu barstte het feest pas écht los: NOS langs de lijn – af en toe afgewisseld door NOS ruis op de lijn – versloeg de ontknoping van de eredivisie, de Feyenoorders nestelden zich in de kantine om geluid én beeld te krijgen bij de kampioenswedstrijd van hun club, het 1e elftal versloeg RKPSC en verdiende 4 kratten bier waarna Thijs in de hot tub werd gedoopt, Harry solliciteerde voor een functie bij Dolfinarium door zijn duikkunsten te vertonen en Tim haakte hierop in door van de kachelpiep te springen, nadat hij kort daarvoor had verkondigd dat hij “daar echt niet aan moest beginnen”.

Nadat het vlees en de pot “kaptein” waren gemaakt, keerden de meesten van ons voldaan huiswaarts en een enkeling richting de Coolsingel. Een fantastisch seizoen – met slechts 2 verliespunten en een doelsaldo van + 84 – is ten einde en het adagium hand-in-hand-kameraden was dit seizoen niet alleen in Rotterdam, maar ook in Etten van toepassing.

De grens

 

 

 

 

Laat hier jouw bericht achter